Tijdens een opleiding gesprekstechnieken rond vroegtijdige zorgplanning in een woonzorgcentrum kreeg ik een indringende vraag:
“Mag je wenen tijdens zulke gesprekken?”

Een medewerker vertelde dat ze soms mee weent als bewoners wenen.
Mijn antwoord?
Ja, dat mag.
Bewoners vinden dat meestal niet erg. Het is een vorm van meeleven, een teken van betrokkenheid.
Het toont dat je geraakt wordt door hun verhaal – en dat is waardevol.

Wil je liever niet wenen?
Zelf merk ik dat even naar het plafond kijken helpt om mijn tranen te bedwingen. Misschien werkt dat ook voor jou.

Hoe ga jij om met je eigen emoties in gesprekken over het levenseinde?