Herken je dit? Een patiënt begint een probleem te vertellen en je merkt dat je meteen in oplossingen schiet. Je bedoelt het goed, maar hoe harder jij duwt, hoe meer de patiënt in de weerstand gaat.

In de zorg zit je reparatiereflex diep: herstellen, beschermen, bijsturen.
Maar precies dat kan je advies minder effectief maken.

Voorbeeld
De patiënt zegt:
‘Ik weet dat bewegen goed is, maar na het werk ben ik uitgeput.’

Jouw reflex:
‘Doe het dan ’s ochtends, al is het maar vijf minuten!’

Het gevolg?
Tegenargumenten.
Niet omdat jouw advies slecht is, maar omdat de patiënt zich niet gehoord voelt — alleen maar gepusht.

De oplossing: handen op de rug.
Je hoeft niet te trekken of te overtuigen.
Begin met erkenning:

‘Het klinkt alsof rust nu heel belangrijk voor je is. Jij beslist of je iets wilt veranderen.’

En dan gebeurt het: zodra jij stopt met duwen, ontstaat er ruimte.
Ruimte voor de patiënt om zélf motivatie te vinden:
‘Misschien zou een korte wandeling me eigenlijk wel deugd doen.’

Dat is de essentie van motivationele gespreksvoering:
je reparatiereflex onderdrukken, zodat de motivatie van binnenuit kan groeien.