Elke praktijk heeft er minstens één.

Een “Luk met lijstjes”.
Drie problemen. Vier problemen. Vijf problemen.

Het spanningsveld van een consult van 15 minuten

Jij hebt vijftien minuten.

Hij heeft meer dan een uur werk voor je.

En toch begint het telkens opnieuw.

Je legt uit dat je niet alles kan behandelen in één consult.
Dat klopt ook.

Waarom we toch blijven toegeven

Maar uiteindelijk werk je de lijst toch af.

De patiënt blijft zitten.
En jij wil helpen.

En daar ontstaat het echte spanningsveld.

Wat je gedrag communiceert naar patiënten

Je woorden zeggen:
dit kan zo niet.

Je gedrag zegt:
het kan wel.

En dat is precies wat blijft hangen.

Gedrag bepaalt verwachtingen

Mensen volgen gedrag, niet woorden.

Dus de volgende keer komt hij opnieuw.
Met een nieuwe lijst.

Want het werkte de vorige keer.

Grenzen stellen in de praktijk: waarom het zo moeilijk is

De reflex om tegemoet te komen is menselijk.

Je wil er zijn voor je patiënt.
Je wil helpen.

Maar elke keer dat je de grens opschuift naar het einde van het consult,
verschuift ze de volgende keer opnieuw.

Waar ligt de echte grens in een consult?

De echte grens ligt niet op het einde.

Ze ligt bij het begin.

Bij de eerste klacht die je wél — of net niet — beslist om op te nemen.

Regie nemen over je agenda is ook zorg

De regie nemen over de agenda voelt soms ongemakkelijk.

Maar het is geen gebrek aan zorg.
Het ís zorg.

Want een gehaaste afhandeling van vijf problemen
helpt niemand echt vooruit.