Vandaag mocht ik een voordracht geven op de boekvoorstelling van het Expertisecentrum Dementie, bij de lancering van Samen mens, hier en nu. Ik liet de 200 aanwezigen proeven van improvisatie-theater: duo-oefeningen in onzintaal en later met enkel bewegingen. Zonder betekenisvolle woorden. Zonder scenario.

Toch ontstond er bij de meeste duo’s iets bijzonders: een gedeeld universum. Het illustreert hoe verbinding niet afhankelijk is van taal. Ons lichaam, onze klank en onze aanwezigheid dragen vaak meer communicatie dan woorden ooit kunnen.

Kinderen doen dit moeiteloos. Ze spelen, stemmen af en begrijpen elkaar zonder dat alles precies verwoord moet worden.

Zeker in de communicatie met personen met dementie is dit cruciaal. Wanneer woorden en cognitieve functies onder druk staan, blijft de behoefte aan contact volledig overeind. Niet-talige communicatie – nabijheid, ritme, mimiek, beweging – blijft meestal lang toegankelijk en biedt een directe weg naar verbinding.

Samen mens, hier en nu.