Aan het einde van een vorming over grenzen stellen stelde een arts me een vraag die blijft nazinderen:

Hoeveel minuten moet je luisteren naar een scheldende patiënt voor je mag ingrijpen?

Het moment waarop het te veel wordt

Het moment waarop het te veel wordt

De arts vertelde dat ze recent telefonisch werd uitgescholden.
Ze probeerde de patiënt te onderbreken door zijn naam te zeggen.
Dat had geen effect. De patiënt ging gewoon verder.

Haar vraag was concreet en tegelijk veelzeggend:
“Hoeveel minuten moet ik dit aanhoren voor ik de telefoon mag inleggen?”

Bestaat er een regel?

Ik bleef even stil.
Niet omdat het een onlogische vraag was, maar omdat ze duidelijk maakte hoe sterk haar gevoel van verplichting was.

Ze ging ervan uit dat er ergens een regel bestaat:
3 minuten.
5 minuten.

Alsof je pas mag ingrijpen wanneer een bepaalde grens in tijd bereikt is.

Maar die regel bestaat niet.

Wanneer een gesprek geen gesprek meer is

Een gesprek waarin geen wederzijds contact mogelijk is, helpt niemand.
Niet de patiënt.
En ook jij niet als zorgverlener.

Wanneer iemand blijft schelden en elk contact onmogelijk is, is de essentie van een gesprek verdwenen.

Professioneel grenzen stellen in de zorg

Je mag zo’n gesprek stopzetten.
Dat is geen nalatigheid.
Dat is professioneel handelen.

Je kan dat helder en respectvol doen, bijvoorbeeld:
“Dit gesprek verloopt niet goed. Ik ga het hier afronden.”

Dat is geen vluchtgedrag.
Dat is grenzen stellen.

Waarom dit zo moeilijk is

Wat me het meest raakte aan deze vraag, was dit:
hier stond iemand die haar uiterste best deed voor een patiënt.

Die betrokkenheid is waardevol, maar kan er ook voor zorgen dat je te lang over je eigen grenzen gaat.

Zorg dragen voor jezelf is ook zorg

Als arts of zorgverlener ben je niet verplicht om grensoverschrijdend gedrag te blijven ondergaan.

Integendeel: duidelijk begrenzen maakt deel uit van goede zorg.
Voor de patiënt, maar ook voor jezelf.

Want kwaliteitsvolle zorg kan alleen bestaan wanneer er wederzijds respect is.