Goede communicatie vraagt oefening. Zeker wanneer gesprekken moeilijk worden, emoties oplopen of de reactie van een patiënt anders is dan verwacht. In één-op-één sessies merk ik dat artsen vaak meer durven uitproberen dan in een groep.

Omdat niets moet lukken

In mijn begeleiding speel ik patiënten.
De stille. De ontwijkende. De boze.
Artsen oefenen, testen grenzen en zeggen dingen die ze anders misschien zouden inslikken. Ze proberen nieuwe manieren van vragen stellen, confronteren, luisteren of samenvatten.
Niet om het meteen goed te doen, maar om te ontdekken wat werkt.

Ruimte om te experimenteren

Soms werkt een interventie.
Soms niet.
En dat is net de bedoeling.
Wanneer iets niet het gewenste effect heeft, hoeven we niet verder te gaan alsof er niets gebeurd is. We kunnen vertragen, stilstaan en onderzoeken wat er precies gebeurde.
Dat maakt leren concreet en onmiddellijk toepasbaar.

Leren in het moment zelf

We stappen even uit de rol en kijken samen naar wat er gebeurde.
Wat riep een bepaalde vraag op bij de patiënt? Waarom ontstond weerstand? Welke interventie bracht net meer openheid?
Zo wordt meteen zichtbaar wat een communicatieve keuze doet.
Niet in theorie, maar in het moment zelf.

De invloed van improvisatietheater

Wat deze manier van werken vormgaf?
Niet alleen mijn achtergrond als arts, maar ook jaren improvisatietheater.
Ooit een hobby. Nu een essentieel onderdeel van mijn begeleiding.
Improvisatie leert je luisteren, flexibel reageren en aanwezig blijven in het gesprek. Vaardigheden die ook in de zorg van onschatbare waarde zijn.

Waar communicatie en spel elkaar ontmoeten

Precies daar, tussen communicatie en spel, ontstaat ruimte om echt te oefenen.
Zonder prestatiedruk.
Zonder de verwachting dat alles meteen moet lukken.
Met aandacht voor wat er gebeurt tussen arts en patiënt.
En vaak lachen we.
Want leren gaat niet alleen over analyseren. Het gaat ook over ervaren, uitproberen en opnieuw proberen.
Daar ontstaat groei.
En daar begint verandering.